İnsan Neden Görülmediği Yerde Kalır?
İlişkilerde, iş hayatında ve insanın kendisiyle kurduğu bağda görünür olma ihtiyacı üzerine
İnsan bazen sevildiği yerde kalmaz.
Görülmeyi umduğu yerde kalır.
Bu yüzden bazı ilişkiler yorucu olsa bile kolay bırakılmaz.
Bazı iş ortamları insanın içini daraltsa bile terk edilmez.
Bazı dostluklar insanı yorsa bile sürdürülmeye devam eder.
Çünkü insanın içinde çok derin bir ihtiyaç vardır:
“Birisi beni gerçekten görsün.”
Bugün birçok insanın içinde sessizce büyüyen yorgunluk tam burada oluşuyor.
Sürekli kendisini anlatmak…
Daha fazla çabalamak…
Daha fazla vermek…
Daha fazla görünür olmaya çalışmak…
Ve içten içe aynı soruyu taşımak:
“Neden hala görülmediğimi hissediyorum?”
Bir düşün…
Bir ortamda gerçekten görüldüğünü hissettiğinde bedeninde nasıl bir rahatlama oluşuyor?
Sürekli kendini açıklamak zorunda hissettiğin insanların yanında nasıl bir yorgunluk hissediyorsun?
Kimlerin yanında kendin gibi davranabiliyorsun?
Kimlerin yanında sürekli daha dikkatli oluyorsun?
Bu sorulara verdiğin cevap, yaşamındaki ilişkilerin seni neden bazen büyüttüğünü bazen tükettiğini fark etmene yardımcı olabilir.
Çünkü insan yalnızca ilişki kurmuyor.
Aynı zamanda kendi değerini de o ilişkinin içinde arıyor.
Çocukluk boyunca duyguları fark edilmeyen biri, yetişkinlikte görülmek için daha fazla çabalayabiliyor.
Başarıyla takdir gören biri, durduğunda değersiz hissedebiliyor.
Sürekli eleştirilen biri, bulunduğu her ortamda kendisini kanıtlamaya çalışabiliyor.
Ve zamanla insanın içinde görünmez bir alışkanlık oluşuyor:
“Kendimi daha fazla göstermeliyim.”
İşte modern insanın görünmeyen tükenmişliklerinden biri burada başlıyor.
Çünkü insan ruhu sürekli performans göstermek için yaratılmadı.
Temas kurmak, anlaşılmak, yakınlık hissedebilmek ve olduğu haliyle kabul görmek de insanın temel ihtiyaçlarından biri.
Bir düşün…
Sen en son ne zaman hiçbir rol taşımadan rahat hissettin?
Bir insanın yanında ne zaman güçlü görünmeye çalışmadan var olabildin?
Ne zaman yalnızca sustuğunda bile anlaşılabildiğini hissettin?
Bu sorulara verdiğin cevap, kendinle kurduğun ilişkinin yaşamındaki insanları nasıl etkilediğini fark ettirebilir.
Çünkü insanın kendisiyle kurduğu iletişim değişmeye başladığında, hayatındaki ilişkiler de dönüşmeye başlıyor.
Transaksiyonel Analiz çalışmaları, insanın ilişkilerde tekrar ettiği iletişim rollerini görünür hale getiriyor.
İnsan bazen fark etmeden yaşamının büyük bölümünü “görülmek için çabalayan tarafıyla” sürdürüyor.
Gestalt yaklaşımı ise geçmişte tamamlanmamış duyguların bugünkü ilişkilere nasıl taşındığını fark ettiriyor.
İnsan bastırdığı duyguların kaybolmadığını, yalnızca içeride taşınmaya devam ettiğini görmeye başlıyor.
Koçluk süreci, insanın kendi iç sesini daha net duyabilmesine alan açıyor.
Güçlü sorular aracılığıyla kişinin kendi farkındalığını büyütmesine destek oluyor.
İnsan, yaşamındaki tekrar eden ilişki döngülerini kendi cevaplarının içinden görmeye başlıyor.
Mentorluk sürecinde ise yaşam deneyimi, insan davranışları, iletişim bilgisi ve bilimsel yaklaşım bir araya geliyor.
İnsan yalnızca kendisini anlamıyor; yaşamını daha bilinçli kurabilmek için daha geniş bir perspektifle buluşuyor.
Çünkü bazı insanlar hayatları boyunca görülmek için çabalıyor.
Bazıları ise bir noktada şunu fark ediyor:
İnsan, kendisini sürekli küçültmek zorunda kaldığı yerde derin bir yalnızlık taşıyor.
Ve bazen insanın hayatındaki en büyük dönüşüm,
ilk kez olduğu haliyle de görülebildiğini hissettiğinde başlıyor.
